Hani zaman herşeyin ilacıdır derler ya dün bunun bir kez daha yalan olduğunu anladım. Zaman en azından bende hiç bir şekilde ilaç, merhem etkisi yaratmıyor. Aradan 3 sene, hatta neredeyse 4 sene geçmiş ama hala ayrıldığımız o ilk gün ki gibi aklımdasın. Bazen bir süre çıkıyorsun aklımdan sanki tatile veya bir iş gezisine gitmişizde uzun süre görüşememişiz gibi ama daha sonra ne oluyorsa oluyor ve bir anda yine aklımın, bedenimin her köşesinde dolaşıyor ve kendini hatırlatıyorsun bana. Belki seni unutmama engel olan şey geçmişte yaşadığımız anılardır diye düşünüyorum bazen. Misal dün gece iş çıkışı eve dönüyordum ve yolda ramazan davulcusunu gördüm. Davula o kadar sert vuruyordu ki sanki sinem ile kaan duysun tekrar beni der gibiydi. Beraber olduğumuz zamanların ilk yılını hatırla. Hani sabahlara kadar telefonda konuşurduk ve hatırlarsan o zamanlar da yine ramazan ayındaydık. Yine davulcu gümbür gümbür davuluna vurur biz telefonda konuşurken saat ne çabuk 4-5 oldu der ve yatardık. Tabi tek bu değil geçmişteki her ayrıntı seni tekrar hatırlamama yetiyor. Örneğin Sabahları yolda gördüğüm nissan micra arabalar, içinde sinem geçen her hangi bir mağaza , reklam tabelaları, bilboardlar , arkadan seni andıran her kız ve bunun gibi daha bir çok şey seni tekrar anımsamamı sağlıyor.

Şimdi düşünüyorum da bence zaman hiç birşeyin ilacı olamıyor. En azından benim anılarım, yaşadıklarım zamanın yok edici etkisine karşı koyabilecek kadar güçlü ve kuvvetliymiş bunu anladım.